Rys historyczny
Szkoła Specjalna Nr 51 - została otwarta 1 listopada 1946 r. Była pierwszą w Polsce
szkołą zawodową dla młodzieży o lekkim upośledzeniu umysłowym. Główną inicjatorką powstania tego typu szkoły była Anna Gotinowa - wieloletnia
nauczycielka szkolnictwa specjalnego, przy aktywnym poparciu profesor Marii Grzegorzewskiej. Szkolę umieszczono w dwóch izbach lekcyjnych
użyczonych przez Szkołę Podstawową Specjalną Nr 3, mieszczą się przy ul. Ząbkowskiej 43. 54 uczniów podzielonych na dwie grupy zawodowe realizowało program
przysposobienia zawodowego.
W następnym roku szkolnym 1947/48 szkoła otrzymała dwie kolejne izby lekcyjne, w których zorganizowano pracownie: krawiecką, introligatorską
i szewsko-cholewkarską. Natomiast w kolejnym roku szkolnym 1947/48 szkoła otrzymuje własny lokal po Prywatnym Gimnazjum Ogólnokształcącym mieszczącym się przy ul. Kępnej 17.
W roku szkolnym 1951/52 przydzielono szkole dwuizbowy lokal przy ul. Targowej 45, gdzie otwarto punkt usługowy dla ludności z zakresu introligatorstwa. Wzrastająca liczba uczniów
skłoniła władze oświatowe do podjęcia decyzji o przydzieleniu szkole (w 1952 r.) nowego lokalu po zlikwidowanym Gimnazjum Rękodzielniczym mieszczącym się
przy ul. Białostockiej 4. Szkoła składała się z 22 izb lekcyjnych o całkowitej powierzchni 500 m2. Stan techniczny budynku był tragiczny,
a dodatkowo częściowo zamieszkały przez lokatorów. Mimo to szkoła stale powiększa liczbę uczniów. W roku szkolnym 1958/59 było ich już 214.
Rok 1959 przynosi kolejne zmiany.
Tym razem szkoła powiększa się o barak przy ul. Karola Wójcika 23/29, opuszczony przez Szkołę Podstawową Nr 51. Budynek ten był w bardzo złym stanie technicznym,
jednak dzięki ogromnemu zaangażowaniu personelu szkoły udaję się w nim zorganizować salę gimnastyczną i 7 sal lekcyjnych.
Kolejne lata to gwałtowny napływ młodzieży do naszej szkoły.
W roku szkolnym 1964/65 było 726 uczniów, co wobec panującej ciasnoty skłoniło władze szkolne do podjęcia decyzji o podziela szkoły na dwie odrębne i niezależne placówki. Dziewczęta oraz
część personelu przeniesiono do budynku przy ul. Skaryszewskiej 8, tworząc w ten sposób drugą w Warszawie Szkołę Zawodową Specjalną, która otrzymała numer 53. Natomiast chłopcy
pozostali w budynku przy Białaostockiej i w baraku przy ul. Karola Wójcika. I w takich warunkach szkoła funkcjonowała aż do lata roku 1967.
Uporczywe i konsekwentne działanie ówczesnego dyrektora szkoły p. Zdzisława Sosnowskiego spowodowały, że szkole przyznano nowy budynek przy ul. Namysłowskiej 10. Uroczystego otwarcia szkoły dokonano 10 września 1967 r. W nowym budynku szkolnym nieustannie kontynuowano prace nad poprawą warunków i metod pracy. Unowocześniano park maszynowy, wymieniano narzędzia na nowsze i bezpieczniejsze, podjęto współpracę z FSO, ZWUT-em, Warelem. Sale lekcyjne stopniowo zaczęły przekształcać się w sale przedmiotowe itd.
|
|
W drugą rocznicę śmierci
Marii Grzegorzewskiej, 10 maja 1969 r. szkole nadano jej imię. Był to wyraz uznania ze strony władz oświatowych za dotychczasową pracę oraz dowód
zaufania w stosunku do Dyrekcji i całego grona pedagogicznego. Wmurowana została również tablica pamiątkowa, ufundowana przez Sekcję Szkół Specjalnych Zarządu Głównego ZNP.
Kolejnym podniosłym momentem w życiu szkoły, było nadanie jej w 1986 r. sztandaru z okazji obchodów 40-lecia istnienia szkoły. Sztandar ufundował Komitet Rodzicielski
przy finansowym wsparciu kilku zakładów produkcyjnych, z którymi szkoła współpracowała. Od tej chwili sztandar stał się uczestnikiem wszystkich najważniejszych wydarzeń szkolnych,
m.in. od następnego roku, corocznie, klasy pierwsze składają uroczyste ślubowanie na Sztandar Szkoły.
W lutym 1997 wykonano od strony boiska szkolenego podjaz dla wózków. W tym samym roku szkoła po raz pierwszy przyjęła w swoje mury klasę młodzież z
niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym ze sprzężeniami. Nauka w tej klasie trwała 3 lata.
Kolejni dyrektorzy szkoły i ich zastępcy
|
